Olima dugonasi, Umida bilan eng oldi qatorda, yonma yon o`tirgancha berilib domlaning so`zlarini eshitar edi. Umida biqiniga sal turtib pichirlab gap boshladi: - Oli man hayronman, rektir qarindoshing emasmi? - Yo`q! - Qarindoshing bo`lmasa! Nega senga yaxshi mumila qiladi? - Yo`g`aaa nega qarindoshim bo`lsin. Shunchaki o`zlariga yaqin olsalar kerakda! - Aldama. San pismiq yana qarindosh ekaningni sir tutib yurgan bo`lma, oying ham kelganda huddi qadirdonday iliq gaplashgan edi! - Kantirak masalasida, yordam berganlar. Aslida o`zimiz tomondan chiqgan inson. Rahmatli dadamni tanir ekanlar. Balki shungadur! -dedi. - Ha, shundaymi. - Pichir-pichirlar to`xtatilsin... -domla bir humrayib Umidaga qarab qo`ygach darsni davom ettirdi. - Umi tishshsh... darsga qaraylik, bo`lmasa domla quvib chiqaradi. Dars tugab endi eshikdan chiqayotgan edilar. Huddi boyaga suxbatni eshitganday qarshilarida rektir paydo bo`ldi. Yigit-qizlar salom berishdi. Rektir alik olgach: - Olimaxon haliroq xonamga kiring. -dedi. - Ho`p. -dedi Olima. Rektir ketgach, Umida yana Olimani biqiniga yengil turtdi. - San pismiq aytmayabsan, rektir sani amiking yoki tog`ang?! - Qaniydiya amakim bo`lsa. Lekin juda yaxshi inson! -dedi rektirni orqasidan qarab qolar ekan... Darslar tugagandan keyin hamma tashqariga shoshildi. Olima esa rektirni xonasi tomonga. Uch bor eshikni qoqdi. - Kiring eshik ochiq... ichkaridan rektirdi ovozi keldi. - Assalomu a`laykum. Olima ochiq chehra bilan ichkariga kirdi. - Olima kel qizim marhamat o`tir! rektir kursiga ishora qildi. Olima kursiga o`tirar ekan, mamnun jilmayib qo`ydi. - Ho`sh qizim o`qishlar charchatib qo`ymayabdimi? - Yo`q yaxshi! - Onangizni uyaltirib qo`ymaysanmi? - Yo`g` xudo holasa unday bo`lmaydi. - Uyaltirmada, ahir onangga vada berganman. Mana bugun kantirakingni, o`z yonimdan to`lab qo`ydim. -dedi rektir. - Rahmat. -dedi Olima biroz hijolat bo`lib, bir vaqtni o`zida hursandligi ko`zida namayon edi. - Shuni aytib qo`yay degandim. Endi boraqol. -dedi. - Yana bir bor rahmat! -dedida o`rnidan turdi. - Haya, Olimaxon... - Labbay domla. - Bir iltimosim bor edi. - Qanday? Olima asta joyiga o`tirdi. - Osh damlashni bilasanmi? - Ha albatta! - Bugun bir og`aynim bilan do`ppidakkina osh qilib o`tirmoqchi edik. Albatta voqting bo`lmasa mayl, shartmas! -dedi rektir. Ammo ijobiy javob olishiga ishonchi komil edi. Olima bir sonya o`yga toldi. Ammo rektir ko`z oynagi ostidan qarab turganini ko`rgach asta jilmaydi. - Bajonidil damlab beraman, qachonga qayerda? - Shu bugun vaqting bo`ladimi? - Albatta! - Bo`lmasa tashqarida kutib turgin, man hozir chiqaman! Olima tashqariga chiqganda dugonasi Umida kutib turardi. - Umi kutib turibsanmi? - Ha. - Ketavermabsanda, man Sobit aka bilan ketaman. -dedi. Ammo dugonasi no to`g`ri hayolga borishidan hadiksib gapni o`ngladi. - Bugun tog`amlarnikiga boraman. - Tog`ang?! - Dugonajon endi berkitib nima qildim. Sobit aka oyimning o`gay akasi bo`ladilar-u. - O`gayligi uchun berkitib yurganmiding? - Ha dugonajon faqat hechkimga